Εισαγωγή

 

Υπάρχουν στιγμές που αδυνατείς να τακτοποιήσεις σκέψεις και συναισθήματα.

 Ειδικά στους "άγριους" καιρούς που διανύουμε.

Μα οι "άγριοι" καιροί που συνηθίζουμε να λέμε, δεν είναι φαινόμενο τωρινό.

 Απ' αρχής κόσμου, οι άνθρωποι βίωναν συνθήκες δύσκολες, δυσβάσταχτες έως και τραγικές.

Μέσα στις λέξεις όλα αυτά έχουν σωθεί. Αρκεί λοιπόν να "ψάξεις" στις λέξεις .

 Εκεί θα συνειδητοποιήσεις πως μόνος δεν είσαι.

Μόνος δεν υπήρξες ποτέ.

 Κι ύστερα θα πάρεις πάλι δύναμη και θα  συνεχίσεις το ένα και μόνο χρέος σου:

Τον αγώνα για επιβίωση. Τον αγώνα για αλλαγή.

Το χρέος αυτό, το έχεις για τους επομένους.

 Κάπου θα πρέπει κι εκείνοι να στραφούν για να συνεχίσουν.

Για να μην σταματήσουν. 

Ποτέ δεν ξέρεις!

Ίσως τελικά το όνειρο για μια καλύτερη ζωή κάποτε να συμβεί.

Κι εσύ το ελάχιστο θα το έχεις πράξει.

Χρέος κι αυτό, στον εαυτό σου...

 

Ματίνα Κ. Καρελιώτη

"Πολλοί λατρεύουνε την τάξη" - 1933

Πολλοί λατρεύουνε την τάξη. Για να φάνε βάζουν
τραπεζομάντηλο απάνω στο τραπέζι, αν έχουν, ή σκουπίζουν
με το χέρι τους τα ψίχουλα, όταν
το χέρι τους δεν είναι κουρασμένο. Αλλά το τραπέζι τους
στήνεται,
και το σπίτι τους επίσης, σ’ έναν κόσμο που ολοένα βουλιάζει μες
στο βούρκο.
Α, τα συρτάρια τους θα ‘ναι πεντακάθαρα. Όμως στην άκρια
της πόλης
βρίσκεται το εργοστάσιο που κόκαλα αλέθει, η ματωμένη
γεννήτρα της υπεραξίας! Α, τι ωφελεί,
χωμένος μέχρι το λαιμό στη λάσπη, να κρατάς
τα νύχια των χεριών σου καθαρά;