Η ιστορία της Αγ -Ελ(λ)άδας

 
Κατά καιρούς με πιάνουν διάφορες συγγραφικές μανίες. Αυτό το διάστημα ξύπνησε μέσα μου μια παλιά, που όλο την καταστέλλω κι όλο επαναστατεί. Επανερχόμενη σφοδρότερα από ποτέ, η ιστορία ενός οικοπέδου που λέγεται Ελλάδα, ήρθε να εγκατασταθεί για τα καλά στο κουφιοκεφαλάκι μου, παιδεύοντας το περισσότερο από ποτέ.
 
Όλα τα πράγματα σ' αυτή την ζωή έχουν αρχή, μέση και τέλος. Εκτός να πρόκειται για σήριαλ του Μεγκα, που ως γνωστόν, το τέλος έρχεται πριν το ίδιο το τέλος!
 
Έτσι λοιπόν κι η δική μου ιστορία, που δεν είναι ακριβώς δική μου αλλά θα την γράψω με έναν δικό μου τρόπο, που ίσως να μην είναι και ολόδικος μου, αφού είμαστε προϊόντα επιρροών, κατά την αγαπημένη Δημουλά, έπρεπε από κάπου να ξεκινήσει. Από πούθε όμως;
 
Η τιμιοτέρα επιλογή, κατά την συνείδηση μου, ήταν να ξεκινήσω από την αρχή. Κι όταν λέω αρχή εννοώ αρχή - αρχή. Πιο αρχή, δεν γίνεται! Άντε πάμε και βλέπουμε...
 
Τρεις  λοιπόν οι επιλογές για ξεκίνημα:
1. Όμηρος:  Εν αρχή Ωκεανός και Τηθύς
2. Ορφέας: Εν αρχή η Νυξ, το αυγό και ο Έρως
3. Ησίοδος: Εν αρχή το Χάος, η Γαία και ο Έρως
 
Ο Όμηρος, ευφάνταστος δεν λέω, αλλά δεν με καλύπτει. Ο Ορφέας πάλι... "αυγό"; Δεν νομίζω! Όποτε μου μένει η κουρτίνα τρία κι ο Ησίοδος, που τον έχω σε μεγάλη υπόληψη. Πάει καλά.
 
Ύστερα ήρθαν οι Τιτάνες! Διότι ο  Ουρανός κι η Γη, άλλη δουλειά δεν έκαμαν παρά ερωτοτροπούσαν επί εικοσιτετραώρου βάσεως και γεννοβολούσαν ακαταπαύστως.  Τα τέκνα όμως δεν ήταν όλα με τα σωστά τους. Έτσι,  ο πατερούλης- Ουρανός,  άλλα τα έτρωγε, άλλα τα έθαβε. Έλα μου όμως που το πιο μικρό, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Κρόνος,  βγήκε μάγκας και καραμπουζουκλής. Ο Κρόνος που λέτε, τακιμιασε με τη μαμά και έκανε τον Ουρανό χανουμάκι στο Σαράι! Και ο νοών νοείτω!
 
Τα παιδιά όμως, όπως και να το κάνουμε, παίρνουν κι από τους δυο γονείς. Έτσι κι ο Κρόνος ήρθε η στιγμή που έκαμε τις ίδιες σάχλες με τα παιδιά του κάνοντας τη Ρέα να  ακολουθήσει το παράδειγμα της πεθεράς-μαμάς, αφού είδε κι απόειδε, διασώζοντας τον Δια από τα δοντάκια του.
 
Από κει και πέρα ο Δίας έγινε αρχηγός! Βέβαια, το σύμπαν δεν βρισκόταν ποτέ σε ησυχία. Όλοι πλακώνονταν με όλους. Τι γίγαντες, τι τιτάνες, τι άνθρωποι όλοι μαλλιά κουβάρια. Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι άρχισαν να μπαίνουν στο παιχνίδι λίγο αργότερα,  όταν ο Προμηθέας έχοντας τα νεύρα του με τον Δια, τους έδωσε την φωτιά. Άρχισαν λοιπόν τα υπανθρωπάρια να ψήνουν τις μπριζολίτσες τους και τρώγε τρώγε εστηλώθη το νιονιό τους.
 
Μέσα σ' όλα αυτά, να μην ξεχνάμε πως είχαμε ένα σκασμό "προσωπικοτήτων" που αλώνιζαν κάνοντας τον βίο αβίωτο στο πόπολο. Κάτι  Μοίρες, κάτι  Ερινύες,  Μέδουσες,  Έχιδνες, Χίμαιρες και δεν συμμαζεύεται. Τώρα που το σκέπτομαι ο Ησίοδος μάλλον έτρωγε παντόφλα, αλλιώς δεν εξηγείται που όλα τα κακά είχαν γυναίκειο όνομα.. Αυτό για την υπόληψη, μάλλον θα το επεξεργαστώ ξανά.
 
Και που λέτε το δωδεκάθεο με  αρχι-Θεο τον ερωτιάρη Δια, έτρωγε αμβροσία, έπινε νέκταρ και σκάρωνε διάφορες ιστορίες για να σπάει η ανία του Ολύμπου. Ο κεραυνοφόρος πάλι, που δεν είχε αφήσει  θηλυκό για θηλυκό, έσπερνε θεούς και ημίθεους αδιακρίτως κάνοντας την 'Ήρα τούρμπο με ιντζεκτιον  και διπλό καρμπυρατέρ!
 
Τους υπόλοιπους δέκα δεν τους αναφέρω προς χάριν οικονομίας. Αν και θα είχε ένα ενδιαφέρον σε κάποια άλλη ιστορία.
 
Μέσα λοιπόν στ' ασκέρι που ξεφύτρωνε από τις απιστίες του Διός, βγήκε κι ένα παλληκάρι που το λεγαν Ηρακλή! Τέτοια δύναμη δεν είχε ματαδει η φύσις όλη. Άρπαζε το ρόπαλο και δεν άφηνε κεφάλα για κεφάλα. Έκανε και τους άθλους του. Κομπλέ. Ύστερα ακολουθησαν πολλοί του ιδίου φυράματος. Περσεύς,  Τάνταλος, Δαναός, Θησέας κι όρεξη να έχεις.
 
Κάπως έτσι περάσαμε από την Λίθινη εποχή, στον κυκλαδικό πολιτισμό, στο μινωικό και τέλος στο μυκηναϊκό, όπου ήρθε μια Ελένη και τα κάνε όλα γιαλα. Αχ! είναι γλυκό το πιοτί της αμαρτίας...
 
Πόλεμοι λοιπόν, μια κάποια ανάπτυξη, ξανά πόλεμοι, άντε πάλι μια νέα εποχή και ξανά μανά πόλεμοι μέχρι που φτάσαμε στην γεωμετρική περίοδο όπου απ΄ το πολύ αίμα  έγιναν όλα ευθείες και τετράγωνα.
 
 Βεβαία η ιστορία κύκλους κάνει!
 
Μετά την κάθοδο των Δωριέων, παραμαζεύτηκε κόσμος στα ηπειρωτικά της  χώρας. Άρχισαν λοιπόν να κατηφορίζουν πιάνοντας τα νησιά και τα ανατολικά παράλια. Κάπως όμως έπρεπε να υπάρξει μια οργάνωση, η οποία τελικά εισήχθη με τον όρο πολιν.  Το καλό ήταν πως υπήρξαν και κάτι μυαλά, παράδοξα φωτισμένα, τα οποία μέσα σ' όλα τα προβλήματα έβλεπαν λύσεις. Κάπου εκεί και εν μέσω διαφόρων διεργασιών, άνθισε ο σπόρος της Δημοκρατίας στην Αθήνα. 
 
Είναι γνωστό τοις πάσι όμως, πως κάθε σπόρος για να στεριώσει κοτσάνι και να βγάλει καρπούς, πρέπει που και που να παίρνεις την σωλήνα και να του στάζεις δυο δράμια υδρογόνο δυο οξυγόνο, τουτέστιν νερό. Αλλιώς είτε θα γίνει σκάρπα είτε θα πιάσει ύπουλα ζιζάνια. Ευθεία δήλωση. Κανένα υπονοούμενο!
 
Τέλεια. Αισίως (;!;) φτάσαμε στην περίοδο την κλασσικιά, που φυσικά δεν θα είχε εγκαθιδρυθεί αν και πάλι ένας πόλεμος , αυτός με την Περσική αυτοκρατορία δεν είχε λάβει χωρά. 
 
Τι; Νομίσατε πως η ανάπτυξη  της συγκεκριμένης περιόδου που έγινε θεμέλιος λίθος του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού είχε μόνο φιλοσοφία, ετέρες και κεκραμένον οινον;; Φυσικά και όχι. Ήταν φουλ στη μανουρα, στα πισώπλατα μαχαιρώματα, στην προδοσία και εννοείται πως η φάση εμπεριείχε και πόλεμο, αυτόν το τριαντακονταετη με τους Σπαρτιάτες. 
 
Φαγωμάρα φαγωμάρα, ευκαιρία ζητούσε ο Φίλιππος του Μακεδονικού μπούκαρε με τη μία. 
 
" Μαντάμ και μεσιε, υποταχτείτε γιατί δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο, έχουμε και τον Αλέκο που δεν κρατιέται με τίποτα. καταλαβαίνετε.."
 
Όλα λοιπόν πήγαν ρολόι. Ο Αλέκος  με Βουκέφαλα και την  Ολυμπιάδα να τον ξεματιάζει νυχθημερόν, πήρε αμπάριζα την περσική αυτοκρατορία και έφθασε μέχρι "της Ιντιας τα φανάρια" που λέει κι ο θαλασσοδαρμένος Καββαδίας.
 
Αχ! μεγαλεία σου λέει  ο ελληνικός πολιτισμός! Η γλώσσα, η πολιτική, η φιλοσοφία, οι τέχνες έζησαν φαντασμαγορικές στιγμές, δίνοντας τις βάσεις και στους άλλους τους ανεπίδεκτους. Όλα τα ωραία όμως κάποια στιγμή τελειώνουν. Έτσι και στην περίπτωση αυτή, όλα πήραν την κάτω βόλτα όταν ένα βρωμοκούνουπο, λέμε τώρα, που κακό χρόνο να έχει όλη φάρα του, τσίμπησε τον στρατηλάτη και ... παπαλα! Μπουρλότο έπεσε στην αυτοκρατορία του Αλέξανδρου κι οι διάδοχοι του έσκισαν ό,τι καλτσόν είχαν και δεν είχαν από τα ξεκατινιάσματα. 
 
Φανταστείτε πως όταν οι Ρωμαίοι αρίβαραν στην Ελλάδα ήταν η πιο φτωχή επαρχία της αυτοκρατορίας τους. Παρόλα αυτά, ανεγνώρισαν το πρότερο έντιμο βίο της και τον απαύγασμα του πολιτισμού, μεταφέροντας την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας στη Θεσσαλονίκη.  Σύμφωνα με τον Οράτιο ( όχι της Κλάραμπελ, τον άλλο τον ποιητή), ο ελληνικός πολιτισμός κατέκτησε το Ρωμαϊκό τρόπο ζωής και επέζησε και  μετέπειτα του διαχωρισμού αυτής σε δυτική και ανατολική.
 
Η εδραίωση της Βυζαντινής κυριαρχίας είχε άκρως ελληνικό χαραχτήρα. Κυρίως λογω της γλώσσας και πάλι καλά να λέμε αφού όλα τα υπόλοιπα στο όνομα της νέας θρησκείας έγιναν στάχτη και μπούλμπερη.  Αποδεδειγμένα ο σεβασμός είναι πολύ μεγάλο πράγμα και έχει τους δικούς του κανόνες. Αν εσύ δεν σεβαστείς τον εαυτό σου  μια, ο άλλος δεν θα σε σεβαστεί δέκα. Έτσι και έγινε. Οι Οθωμανοί βρεθήκαν προ των πυλών κι ένα τσουτσέκι τους άνοιξε την κερκόπορτα. Πολύ νομίζεις θέλει; Πάρε τετρακόσια χρόνια σκλαβιά για να 'χεις!!!
 
Πότε μιλούσαμε για τιτάνες, πότε φτάσαμε να μιλούμε για Αλή πασάδες ούτε που το κατάλαβα! Αλλά ας μην καθυστερώ γιατί έχω και φασολάκια να καθαρίσω...
 
Κι εκει που λες ραγιάς, υπόδουλος, τρισκακόμοιρος, γιαταγάνι και φέσι, εμφανίζεται ως δώρο Θεού ένας τύπος που δεν του κουνιέται φύλλο. Φορά την περικεφαλαία του και λέει μολων λαβε (κλεμμένο αλλά πιασαρικο). Η επανάσταση γίνεται πραγματικότητα και η Ελλάδα με τα κόπων και βασάνων αναπνέει και πάλι ελευθέρα. Αυτό το τελευταίο είναι σχετικό, αλλά ας δώσουμε μια νότα αισιοδοξίας!
 
Τώρα θα μου πεις δεν χωραει καμία νότα στην όλη ιστορία. Και πες πως κάναμε μια προσπάθεια και την στριμώχναμε, το φάλτσο της θα την έστελνε εκτός X factor στη στιγμή.
 
Απαισιόδοξη λοιπόν; Πως αλλιώς; Αφού με το που ερχόμαστε λίγο στα ίσια μας, να σου οι βαλκανικοί, να σου ο α' παγκόσμιος, καπάκι η Μικρασιατική καταστροφή! Ωχου! μιλάμε για τρελή ταλαιπώρια. Περίμενε, δεν τέλειωσε η φάση, τι βιάζεσαι; Ο β' παγκόσμιος φέρνει Μουσολίνι, φέρνει Χίτλερ και μετά..βγάλαμε τα μάτια μας μόνοι μας, γιατί δεν είχαμε χορτάσει από αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα που λέει και το άσμα.
 
Μέχρι στιγμής έχουμε συναντήσει λογής λογής πολέμους, οι οποίοι μετά την λήξη τους υπήρξε μια ενδεικτική άνοδος. Μετά τον εμφύλιο, απλά μπήκαμε στο ΝΑΤΟ!  Πόσο μπανάλ πια; Θα μου πεις τόσο ώστε λίγα χρόνια αργότερα η χώρα να σπάσει χέρια πόδια και να μπει στο γύψο. Ουαου!
 
Το 1974 γίνεται το δημοψήφισμα και η χώρα μετατράπηκε ξανά σε αβασίλευτη Δημοκρατία. Σε αυτό το σημείο θα έλεγε κάποιος πως ο κύκλος των αιματοχυσιών τελειώνει και η περίοδος της ανάκαμψης ξεκινά ολοταχώς. Αυτός ο κάποιος μάλλον τα κακάρωσε πριν από χρόνια γιατί δεν είδε ούτε τη ρεμούλα, ούτε την πνευματική χρεωκοπία, ούτε τους Ολυμπιακούς του 2014, ούτε τους Παπανδρεοκαραμανληδες με τον συρφετό τους, να καλύπτουν σκάνδαλα και να υπογράφουν με τις ακριβές πένες τους την οικονομική εξαθλίωση των Ελλήνων πολιτών.
 
Τέλος; Νομίζεις! Αν ξαναδιαβάσεις αυτή την κωμική ιστορία από την αρχή θα δεις πως πάντα υπήρχε ένας τύπος που έμπαινε μπροστά και ξεδιάλυνε την κατάσταση. Μέχρι και τον Κολοκοτρώνη, αυτός ο κάποιος είχε ένα κοινό χαρακτηριστικό: Την περικεφαλαία! Από εκεί και μετά κάτι κουστουμάκια σινιέ στάθηκαν πολύ λίγα. Πόσο μάλλον όταν αυτά έγιναν ζιβάγκα και σήμερα πουκάμισα "αγραβάτιστα"...
 


Αυτό δεν είναι η ιστορία της Ελλάδας. Είναι  η ιστορία μιας αγ- Ελ(λ)άδας. Και απ' το πολύ το άρμεγμα η περικεφαλαία δεν φαίνεται ούτε με κιάλια. 
 
Τέλος; Νομίζεις!
 
Ματίνα Κ. Καρελιώτη  - Ιούλιος 2016

Ανίκητη η αιώνια παθητικότητα του Έλληνα.(;)

 
Όποιος θεωρεί την χρονική περίοδο ενός αιώνα ως κάτι μεγάλο, πλανάται πλάνην οικτράν. Κι αυτό δεν το καταθέτω ως μομφή, παρά σαν διαπίστωση που χρήζει άμεσης συνειδητοποίησης απ' όλους. Μπορεί ο χρόνος να κατατρέχει τις ανθρώπινες υπάρξεις, αλλά απ' ότι φαίνεται, όχι κι αυτές που έχουν την δυνατότητα να γράφουν ιστορία.  Για την διευκρίνιση όμως αυτής της πρότασης, είναι αναγκαία μια μικρή ιστορική αναδρομή.
 
Είναι γνωστό πως η υποδουλωμένη απ' τους Τούρκους  χώρα μας, κατά την διάρκεια του επαναστατικού αγώνα έλαβε εξωτερικά δάνεια, κυρίως από τους Εγγλέζους, με το πρόσχημα πως ήταν  αδύνατο να σταθεί στα πόδια της με ίδια μέσα. Τα δάνεια αυτά εύκολα θα μπορούσαν  να  χαρακτηρίστούν "ληστρικά"  όχι μόνο από την άποψη των όρων αποπληρωμής και από το  ύψος τους αλλά κυρίως από την διάθεσή τους. Το 1823 όμως, ποιος Έλληνας πολίτης μπορούσε να τα ελέγξει όλα αυτά; Μήπως εκείνος που είχε στην πλάτη του 400 χρόνια τον βούρδουλα ή εκείνος που δεν έμαθε ποτέ να γράφει  τ' όνομα του εν μέσω της τότε επικρατούσης ένδειας; Οι περισσότεροι εύποροι Έλληνες της εποχής λοιπόν, που εννοείται ήταν και πρωτεργάτες στον πολιτικό στίβο, έκαναν "παιχνίδι" ανενόχλητοι.
 
Μέχρι το 1893 δανειζόμασταν συνεχόμενα και αδιάλειπτα, με τις ευλογίες βεβαίως βεβαίως των ευρω-τοκογλύφων, κυριως για να αποπληρώσουμε παλαιότερα δάνεια ,  να πληρώσουμε πανωτόκια και να δώσουμε το κατιτίς σε στρατιωτικό εξοπλισμό διότι "και αυτή η βιομηχανία πολέμου πως θα ζήσει ρε γαμώτο"; Που λοιπόν το φως για δημόσια έργα; Που η ελπίς για γενικότερη εθνική ανάπτυξη;
 
Το συγκλονιστικότερο όλων είναι η εξέλιξη της μετά-Τρικούπειας πτώχευσης. Αφού η Ελλάδα υπέπεσε στο αμάρτημα  μιας επιζητούμενης επαναδιαπραγμάτευσης του δημοσίου χρέους, οι "φίλοι" της οι Ευρωπαίοι, όχι απλώς απαίτησαν  τον οικονομικό βιασμό της, αλλά αντίθετα επιδίωξαν τον διεθνή εξευτελισμό της με τον "Ατυχή" πόλεμο του 1897,  μέσω των γερμανο-εκπαιδευμένων Τούρκων, οι οποίοι μετά την νίκη τους- άκουσον άκουσον- εζήτησαν από την τσουρομαδημένη-ξεπαρθενεμένη Ελλάδα να καταβάλλει υπέρογκες πολεμικές αποζημιώσεις στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Πως πληρώθηκαν αυτές; Μα φυσικά με ένα νέο ογκωδέστατο δανεισμό και την παραχώρηση της διαχείρισης της εθνικής οικονομίας στους ευρωκόρακες! ΔΟΕ, τουτέστιν Διεθνής Οικονομικός έλεγχος, σας θυμίζει κάτι; 
 
Υπενθυμίζοντας πως η λήξη του ΔΟΕ του 1898 έλαβε χώρα το 1978, 80 ολόκληρα  χρόνια μετά και αναφέροντας πως σήμερα, το 2016, η χώρα μας έχει εκχωρήσει την περιουσία της για 99(!!!) χρόνια και πάλι για τους ίδιους αν όχι χειρότερους λόγους, καταλήγω ακριβώς στην αρχική μου σκέψη περί του τι εστί αιών για όσους γράφουν ιστορία. Σαν να μην πέρασε μια μέρα; Για εκείνους που κινούν τα νήματα μπορεί. Για τους υπόλοιπους από εμάς όμως σημαίνει γενιές και γενιές  που έρχονται και φεύγουν, με αγώνα, φτώχια, πίκρα και την βάσανο του επιούσιου, χωρίς να έχουν δει ίχνος από αυτό το υποτιθέμενο φως του τούνελ.


Συμπερασματικά όμως, η πρόθεση του μικρού αυτού κειμένου δεν είναι απλώς άλλη μια κατηγορία προς τους ξένους υφάρπαγες, μα ένα τσίμπημα στα δικά μας πισινά, μιας και  η δικαιολογία του αμόρφωτου υποδουλωμένου λαού που χειραγωγείται ανηλεώς, δεν υφίσταται πια. Η παθητικότητα του Έλληνα όχι μόνο δεν είναι ανίκητη, μα μπορεί με το κατάλληλο κουμπί να μετατραπεί σε δραστηριοποίηση. Πώς; 
 
Αρκεί να σκεφθεί πως η ατομική και συλλογική αντίδραση του σε όλα αυτά, στον δικό του πεπερασμένο μεν αλλά παρόντα ιστορικό χρόνο, είναι η μόνη  ικανή να δώσει ώθηση σε μελλοντικές δράσεις και αντιδράσεις και να πυροδοτήσει εξελίξεις ώσπου να καταστεί ο Έλληνας ισότιμος πολίτης αυτού του κόσμου.
Κάτι που όχι μόνο το δικαιούται, μα θα το αξίζει κιόλας.

 

"Αγωγή. Εκείνη η άγνωστη."

 
Κι όμως, τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο στις μέρες μας. Ούτε καν οι πρωταρχικές έννοιες που έδρασαν ως βάσεις για την εξελικτική πορεία του ανθρώπου. Κι αυτή η πορεία, όλοι το γνωρίζουμε,  ήταν μακρά και επώδυνη.  Οι ανά τους αιώνες, φιλόσοφοι επί των φιλοσόφων που έστιβαν την νόηση αναζητώντας τις αλήθειες με τις οποίες ο άνθρωπος θα έφτανε στα υψηλότερα επίπεδα της, σίγουρα δεν φαντάζονταν πως οι αρετές , οι αξίες, τα ιδανικά - στοιχεία θεϊκά για κάποιους, που κάποτε αποτελούσαν τίτλους τιμής - θα κατέληγαν στο ερμάριο των απολεσθέντων.
 
Η καρδιά του ανθρώπου, που χτυπάει αδιάκοπα από την αρχή ως το τέλος, είναι τελικά η μόνη δήλωση της καταγωγής του από το Καλό. Από εκεί κι ύστερα, είναι καθαρά δική του επιλογή  αν θα δεχτεί να παραμείνει στην πλευρά αυτή ή αν θα περάσει στην αντίπερα όχθη. Για να φθάσει όμως στο σημείο της απόφασης αυτής, θα χρειαστεί κυρίως μια νοητική καθοδήγηση, διότι η ψυχή μπορεί να έχει καταγεγραμμένη την αγάπη μέσα της, ο νους όμως, γεννιέται λευκό χαρτί. Η καθοδήγηση αυτή, ορίζεται ξεκάθαρα με την απολησμονημένη λέξη της αγωγής.
 
Ο σκοπός της αγωγής είναι η δημιουργία μιας ηθικής, άρτιας προσωπικότητας μέσω της οποίας το άτομο θα δρα πάντα προς την βελτίωση της κοινωνίας. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό αφού αφορά σε όλους μας και φυσικά χρήζει μεγάλης προσοχής ούτως ώστε να οδηγούμαστε πάντα προς το φως. Η αγωγή του φωτός λοιπόν, είναι εκείνη που θα διδάξει το αγαθό, το αληθές και το δίκαιο.  Δηλαδή, την τριάδα εκείνη που αποτελούσε απ' αρχής, των πρώτων κοινωνιών που επεδίωκαν την ευημερία,  την ουσία και το ποθούμενο.
 
Με όσα διαδραματίζονται γύρω μας, δεν θα μπορούσαμε παρά να αναρωτηθούμε πότε ακριβώς οι έννοιες αυτές σταμάτησαν να θεωρούνται ποθούμενο. Και η απάντηση που θα δίναμε αν είχαμε θάρρος θα ήταν: Από τότε που σταματήσαμε να δίνουμε σωστή αγωγή στα παιδιά μας. ΄Η από τότε που θεωρήσαμε τον ενάρετο πολίτη υποδεέστερο του πονηρού και του ανήθικου. Κι αν όλα αυτά ακούγονται κοινότοπα και βαρετά, μπροστά στα τόσο "ενδιαφέροντα" δρώμενα της καθημερινότητας, δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε λίγο εναργέστερα τις σχολικές κοινότητες για να δούμε τι ακριβώς μας επιφυλάσσει το μέλλον.Ο πεσιμισμός δεν οδηγεί πουθενά, και οι ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο είναι στα χέρια μας, αφού δεν είναι άλλες από τα παιδιά μας τα ίδια. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να αρχίσουμε από την αρχή. Από το μηδέν. Δυστυχώς ή ευτυχώς, θεωρώ πως είναι η μόνη λύση.

Ματίνα Κ. Καρελιώτη
 

(Στοχασμοί με αφορμή τα φαινόμενα ενδοσχολικής βίας)

Εθνική ψυχοθεραπεία... τώρα!!

 
Αν υπάρχει μια κάποια σωτηρία για όλους εμάς που λεγόμαστε (;) Έλληνες πολίτες, στην εσχατιά των γεγονότων που βιώνουμε την σήμερον ημέραν, σίγουρα δεν είναι άλλη από καμιά πενηνταριά συνεδρίες (καλά, βαλε και κάτι ακόμα) σε ψυχολόγο, ψυχοθεραπευτή και γιατί όχι βρε αδελφέ, σ’ έναν καραμπινάτο ψυχίατρο, που θα κρατά το ματζαφλάρι του ηλεκτροσόκ, ως  εργαλείο πειθούς σε ενδεχόμενη άρνηση μας! Ναι! Προτείνω αναφανδον άμεση ψυχολογική υποστήριξη, γιατί δεν μας βλέπω καλά, αδέρφια!
 
Βαλόμεθα πανταχόθεν! Τι στα οικονομικά, τι στα κοινωνικοπολιτικά, τι στα μεταναστευτικά, τι στα ερωτικοπροσωπικά, τι στα… κομμάτια πια; Κι όσο κι αν προσπαθούμε να βρούμε εκείνο το ελάχιστο φως, στης σήραγγας το έρεβος, το μόνο που ανακαλύπτουμε είναι το άπατο του βούρκου που με βία ολισθαίνουμε καθημερνώς! Oh! Yes!
 
Διαβάζοντας τις προάλλες τον Θείο (κι όχι θείο) Μακρυγιάννη, ένεκα της εθνική επετείου της ενάρξεως της επαναστάσεως, διαισθάνθηκα μια τρομακτική ακινησία στο πέρασμα των εκατό και πλέον χρόνων από την διατύπωση αυτών των λόγων του. Τα παραθέτω για να συγχυστείτε κι εσείς μαζί μου:
 
««Μπαίνοντας εἰς αὐτὸ τὸ ἔργον καὶ ἀκολουθώντας νὰ γράφω δυστυχήματα ἀναντίον τῆς πατρίδος καὶ θρησκείας, ὁποῦ τῆς προξενήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀνοησίαν μας καὶ ῾διοτέλειά μας καὶ ἀπὸ θρησκευτικοὺς καὶ ἀπὸ πολιτικοὺς καὶ ἀπὸ ῾μᾶς τοὺς στρατιωτικούς, ἀγαναχτώντας καὶ ἐγὼ ἀπ᾿ οὗλα αὐτά, ὅτι ζημιώσαμε τὴν πατρίδα μας πολὺ καὶ χάθηκαν καὶ χάνονται τόσοι ἀθῶοι ἄνθρωποι, σημειώνω τὰ λάθη ὁλωνῶν καὶ φτάνω ὡς σήμερον, ὁποῦ δὲν θυσιάζομε ποτὲς ἀρετὴ καὶ πατριωτισμὸν καὶ εἴμαστε σὲ τούτην τὴν ἄθλια κατάστασιν καὶ κιντυνεύομεν νὰ χαθοῦμεν. Τὸ Ἔθνος ἀφανίστη ὅλως διόλου καὶ ἡ θρησκεία ἐκκλησία εἰς τὴν πρωτεύουσα δὲν εἶναι καὶ μᾶς γελᾶνε ὅλος ὁ κόσμος. ... Ὅ,τι τοῦ λὲς ἡ θρησκεία δὲν εἶναι τίποτας! Ἀλλοίμονο ῾σ ἐκείνους ὁποῦ χύσανε τὸ αἷμα τους καὶ θυσιάσανε τὸ δικόν τους νὰ ἰδοῦνε τὴν πατρίδα τους νὰ εἶναι τὸ γέλασμα ὅλου τοῦ κόσμου καὶ νὰ καταφρονιῶνται τ᾿ ἀθῷα αἵματα ὁποῦ χύθηκαν! Ὅταν μοῦ πειράζουν τὴν πατρίδα μου καὶ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ ῾νεργήσω κι᾿ ὅ,τι θέλουν ἂς μοῦ κάμουν.»
 
Εεεε;; Δεν είναι να τρελαίνεσαι; Αυτό λέω κι εγώ! Άρα λοιπόν; Σηκωνόμαστε από τον καναπέ μας και ξαπλώνουμε στο άβολο ανάκλιντρο ενός «ψυχοβγάλτη»- με την καλή έννοια πάντα- διότι εκεί, διαμέσου του «ποιος είμαι; που πάω; γιατί η μανά μου επέμενε να τρώω φάβα δημιουργώντας μου τραύματα (κυρίως από τη βίτσα);», υπάρχει η πιθανότητα της θεραπευτικής ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ! 
 
Τούτο σημαίνει πολλά! Κυρίως όμως, πως μέσα απ’ αυτό (βλέπε αυτογνωσία), θα αναγνωρίσουμε πως: 
 
«Ο Θεός κιντυνεύει. Δεν είναι παντοδύναμος, να σταυρώνουμε τα χέρια, προσδοκώντας τη σίγουρη νίκη. Δεν είναι πανάγαθος, να προσδοκούμε μ’ εμπιστοσύνη πως θα μας λυπηθεί και θα μας σώσει… Δεν μπορεί να σωθεί, αν εμείς με τον αγώνα μας δεν τον σώσουμε. Δεν μπορούμε να σωθούμε, αν αυτός δεν σωθεί!!» όπως έχει γράψει κι ο Καζαντζάκης στην «Ασκητική».
 
Δύσκολα τα πράγματα αδέρφια!  Μα καλύτερα να ξορκίζουμε τους δαίμονες, παρά να τους κουβαλάμε για πάντα στο σβέρκο μας.